Walrus Tackles the Synchronous Challenge Flaw in Today's Storage Systems
Systemy przechowywania oparte na decentralizacji polegają na wyzwaniach, aby zweryfikować, że walidatory faktycznie przechowują dane. Prosta zasada: protokół losowo pyta "czy masz blob X?" i oczekuje szybkich odpowiedzi. Problem stanowi synchronizacja—działa to tylko wtedy, gdy odpowiedzi przychodzą w przewidywalnych ramach czasowych.
Rzeczywiste sieci stale łamią to założenie. Walidator może poprawnie przechowywać dane, ale doświadczać opóźnień w sieci, regionalnych zatorów lub krótkich przerw. W ramach schematów synchronizacji wyzwań, ten uczciwy walidator wydaje się być nieodpowiadający. Protokół karze go mimo poprawnego zachowania. Tymczasem naprawdę złośliwi walidatorzy mogą strategicznie timingować swoje odpowiedzi, unikając wykrycia.
Synchronizowane wyzwania tworzą perwersyjne zachęty. Systemy muszą ustawiać czas oczekiwania luźno, aby uniknąć fałszywych pozytywów, co spowalnia wykrywanie. Lub ustawiają czasy oczekiwania ściśle, aby szybko łapać złe zachowanie, co kara uczciwe węzły borykające się z tymczasowymi problemami w sieci. Tak czy inaczej, system ulega degradacji.
@Walrus 🦭/acc całkowicie rezygnuje z synchronizacji wyzwań. Jego asynchroniczna weryfikacja nie zależy od czasu odpowiedzi. Wyzwanie pozostaje ważne, czy odpowiedź przychodzi w milisekundach, czy dniach. Walidatorzy nie mogą uniknąć poprzez strategiczne opóźnienie, a uczciwe węzły nigdy nie stoją w obliczu kary za warunki sieciowe, które są poza ich kontrolą.
Ta zmiana z synchronizacji na asynchronizację jest subtelna, ale głęboka—wyrównuje założenia protokołu z tym, jak rzeczywiste sieci faktycznie się zachowują.
